Συνοριακό χωριό στην Ελλάδα διατηρεί τη ροδοπική βουλγαρική διάλεκτο

Λίγα χιλιόμετρα από τα βουλγαρικά σύνορα, στη Ροδόπη της Βόρειας Ελλάδας, βρίσκεται το Ντιμάριο – ένα χωριό στο οποίο η βουλγαρική γλώσσα και διάλεκτοςέχουν διατηρηθεί και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται στην καθημερινή επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, μεταδίδει το BTA. Εδώ η ζωή κυλά ήρεμα, μακριά από τους μεγάλους δρόμους και τις πόλεις, ενώ οι παραδόσεις και η μνήμη μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.

Το Ντιμάριο, με το ιστορικό όνομα Ντεμιρτζίκ, απέχει περίπου 10 λεπτά από τη Βουλγαρία. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσω 3 σηράγγων και 6 γεφυρών, από τον νέο διασυνοριακό δρόμο που κατασκευάστηκε από την Ελλάδα και συνδέει τις δύο χώρες. Αν και βρίσκεται μόλις 8 χιλιόμετρα από τα σύνορα, για περισσότερα από 80 χρόνια το χωριό παρέμεινε απρόσιτο για τους Βούλγαρους που ζούσαν από την άλλη πλευρά των συνόρων. Πλέον όμως το πέρασμα του Αιγαίου έχει ανοίξει, ύστερα από χρόνια αναμονής.

«Έχω γνωστούς από τη Βουλγαρία στο Ρουντόζεμ και στο Σμόλιαν», λέει στα βουλγαρικά ο Ομέρ Κασίμ, κάτοικος του Ντιμάριο. Για τους ντόπιους, το άνοιγμα των συνόρων αποτελεί και έναν πιο γρήγορο τρόπο να επισκέπτονται Βούλγαρους οδοντιάτρους, των οποίων οι υπηρεσίες είναι πιο προσιτές σε σύγκριση με την Ελλάδα. Ο Κασίμ, ωστόσο, εκφράζει ανησυχία για την εισαγωγή του ευρώ στη Βουλγαρία. Σύμφωνα με τον ίδιο, μια τέτοια αλλαγή οδηγεί σε αύξηση των τιμών των υπηρεσιών, όπως συνέβη ήδη στην Ελλάδα με τη μετάβαση από τη δραχμή στο ευρώ.

Ο νεαρός γεωμέτρης Φατίκ, που συμμετείχε στην κατασκευή των τοιχίων αντιστήριξης κατά μήκος της διαδρομής από τα σύνορα έως το Ντιμάριο, μοιράζεται επίσης με χαρά ότι ακόμη πριν από τα εγκαίνια του νέου δρόμου είχε επισκεφθεί αρκετές φορές τη Βουλγαρία μέσω του παλιού χωματόδρομου. Τελευταία φορά βρέθηκε με τα παιδιά του στο Παμπόροβο, όπου έκαναν σκι.

Όπως και στα βουλγαρικά συνοριακά χωριά της Ροδόπης, η ζωή στο Ντιμάριο δεν είναι εύκολη – εργασία σχεδόν δεν υπάρχει και για πολλούς οι δυνατότητες είναι περιορισμένες. Στο χωριό ζουν μόνιμα περίπου 300 άνθρωποι, ενώ το καλοκαίρι ο αριθμός αυξάνεται σε περίπου 800. Μερικοί από τους κατοίκους εργάζονται στην Ξάνθη, άλλοι βρίσκονται για δουλειά στη Γερμανία. Υπάρχουν σχολείο και παιδικός σταθμός.

Επιμέλεια: Ίβο Ιβανόφ

Μετάφραση: Σβέτλα Τόντοροβα