Ulusal İstatistik Kurumu NSİ tarafından ülke nüfusu ile ilgili açıklanan verilere göre geçen yılın sonu itibari ile ülkemizde yerleşim yerlerinin yüzde 23’ünde nüfus sayısı 1 ile 49 kişi arasında değişiyor. Hiçbir insanın yaşamadığı yerlerin sayısı açısından birinci sırada yer alan Gabrovo’nun ardından Veliko Tırnovo ili sıralanıyor. Veliko Tırnovo’ya bağlı 58 köy ve mahallede insan sesi duyulmuyor.
BNR’nin bölge muhabiri olan Zdravka Maslyanova, “İlk defa görüşmediğim insanlar hakkında röportaj yapıyorum. Çünkü toplu ulaşım araçlarının gitmediği köylere varmam mümkün değil” diyor.
İnsanların olağanüstü şartlarda nasıl yaşadıklarını anlamaya çalışan muhabir, Balkan köyü olan Goranovtsi’nin tek sakini 73 yaşındaki Tsana Tsvyatkova’yı son günlerde telefonla arayan tek kişi oldu. Yıllardır yalnız yaşayan kadın bazen yeğeni ile görüştüğünü, fakat şimdi koronavirüsten ve seyahat kısıtlamalarından dolayı, tabii ekonomik sebepten dolayı da tek akrabasının kendisizi ziyaret etmesinin imkansız olduğunu paylaştı. 118 leva tutarında yani hiç denecek kadar düşük emekli aylığı alan yaşlı kadının yaşadığı yerde alış-veriş yapılacak yer de yok.
“Hayatımı nasıl sürdürüyorum? Çok zor. Yalnızlık içinde. Kan şekerim yüksek. Ne yapacağımı bilmiyorum. Evden çıkıp gittiğim tek yer bahçemdir. Fasulye, patates, sarımsak, soğan, domateslerim var”
Raykovtsi muhtarı görevini yapan Petyo Koev, muhtarlığa dağın yüksekliklerinde yer alan 16 mahallenin bağlı olduğunu anlattı.
“Bunların 10’u ıssızdır. Şimdi bu durumda herkes evinde duruyor. İlaçlarını ben alıp götürüyorum. Aile doktoru Sağlık Kasası tarafından karşılanan ilaçların 3 aylık reçetesini veriyor. Güçlüklerin üstesinden geçmeyi başarıyoruz. Dağ insanları çetindir, naz yapmazlar. Mahallelerde yaşayanlar, lüks beklemiyorlar. Birbirimize yardım ediyoruz. Bu şekilde yaşamaya alışkınız”.
Vıglevtsi muhtarı görevini yürütüen İliya Radev son dönemde adres kaydı yapmakla meşgul olduğunu paylaştı. Tek başına yaşayan ihtiyarların yakınları, buraya gelmek için Veliko Tırnovo’nun Debelets yönündeki giriş-çıkış kontrol noktasından geçebilmek için adres kaydı yaptırıyorlar.
“Seçim listesinde 39 kişi var. Onların hısım ve akrabası olan 82 kişiye adres kaydı yaptık. Haftanın 4 günü ekmek geliyor. Sorun yok. Aç kalan veya yardıma muhtaç oldukları halde yardım almayan insanlarımız yok” diyor İliya Radev.
Yayınevi sahibi olan İvan Gaberov, olağanüstü hal döneminin Veliko Tırnovo’ya bağlı küçük bir köy olan Emen’de kendi kendini izole ederek geçirmeyi seçti. Köyde kendini kitaplara değil, bahçe işlerine veren yayıncı, son iki hafta insanla yüz yüze görüşme mutluluğunu yaşamamış olduğunu paylaştı.
“Köyde izole olarak yaşamak güzeldir, fakat zorla izole olmak hiç te hoş değil. Çünkü biz köy hayatına bağlı değiliz, biz şehir insanları olup şehir dışındaki yerleri sundukları rahatlıktan dolayı seçmiş bulunuyoruz. Burada kalmak ve bir yere gitmek arasında seçim yapma serbestisini özlüyorum. Ailemi özlüyorum” diyor İvan Gaberov.
Dağın yüksekliklerinde yer alan Terziite mahallesinin tek sakinleri olan çiftçi ailesi Mariya ile Donço Donçev, köyde yaşamayı bundan 24 yıl önce seçti.
110 arı kovanı, 80 inek ve danaları bulunan çift, ürünlerinin büyük ticaret zincirleri yolu ile tüketicilere ulaşacağına dair kuşkulu. “Özlemini çektiğimiz tek şey, bir aydan uzun zamandır görmediğimiz oğlumuzdur” diyor Mariya. “Günlük hayatımız koronavirüsün olmadığı günlerden farklı değil” diyen kadın insanın tek başına yaşamaya zamanla alıştığını da ekliyor.
BNR Veliko Tırnovo muhabiri Zdravka Maslyankova
Fotoğraflar:Zdravka Maslyankova
Rodoplarda aynı adı taşıyan fasulyesi ile ünlü Smilyan köyünün Tarım Kooperatifi Başkanı Safidin Çukurtev, BNT’ye verdiği bilgide yeni hasadın aşırı sıcak havalardan dolayı olumsuz etkilendiğini ve bu sezon Smilyan fasulyesindeki verimin düşük..
Avustralyalı fotoğrafçı Korske Ara'nın girişimiyle 2010 yılından bu yana 19 Ağustos Dünya Fotoğrafçılık Günü olarak kutlanıyor. 1839 yılında Fransa Hükümeti, Fransız sanatçı ve kimyager Louis Jacques Mande Daguerre 'den, daguerreotype olarak..
Derler ki, bir yeri tanımak istiyorsanız onu sadece gözlerinizle görmek değil aynı zamanda damağınızla da tatmalısınız. Ülkemizde her köyün, her şehrin ya da bölgenin kendisine has tat ve kokusu var. Onları tanımanın yollarından biri yaygınlık..