Kamelia Kuçer tregon historinë për rrugën e gjatë drejt shtëpisë në romanin e saj debutues

Autor:
Foto: arkiv personal

Në Marsejë – një qytet multikulturor të kontrasteve, 13-vjeçari Fransoa takon Fatimanë e bukur nga Algjeria, e cila do ta drejtojë nëpër rrugën drejt pjekjes dhe vetëdijes për kuptimin e jetës njerëzore, që t’i kalojë më vonë hapat mbrapa drejt shtëpisë... Pas viteve të endjeve nëpër botë, shkrimtarja e re Kamelia Kuçer  prezantohet përpara publikut bullgar me romanin e saj debutues “Shtëpi”. Dhe pavarësisht se fati për një kohë të gjatë i paracakton të ndajë jetën e saj midis Rusisë, Zvicrës, Spanjës dhe Francës, ajo zgjedh të vendoset në Bullgari, “sepse shtëpia është aty ku kthehesh në mbrëmje dhe pushon”.

Në fakt Bullgaria njëherë bëhet shtëpia e saj e lindjes, kur në moshën 7 vjeçe kthehet nga Rusia, që të stërvitet me ngulm në tenis dhe të përgatitet për një karrierë prej sportisti. Deri në këtë moment vajza jeton në qytetin e saj të lindjes Siktivkar, me qenë se nëna e saj është ruse. Por, në moshën 14 vjeçe, pikërisht kur është përpara sfidave serioze në sport, ajo e zëvendëson tenisin me një tarracë të shkëlqyer zvicerane në liqenin e Gjenevës. Dhe duke menduar për romantikën e bregut francez përballë, frymëzohet për vjershat e saj të para.

Kamelia e zbulon magjinë e fjalëve akoma si fare e vogël, pasi vet mësohet të lexojë dhe që atëherë magjia e tyre nuk e le asnjëherë. Mis Baret – mësuesja e anglishtes në internatin zviceran, së cilës ajo guxon t’i tregojë krijimet e veta, e përkrah vajzën e talentuar, duke besuar në aftësitë e saj në fushën e letërsisë. Disa faqet e para të romanit të saj, autorja i shkruan përpara 8 vjetëve, por i lë mënjanë – derisa nuk e ndien veten të gatshme të përfundojë historinë. Dhe historia pak nga pak është kthyer në “pasqyrë të ndjenjës së saj personale për rrugën e njeriut”.

Kjo është një histori shumë e përvuajtur, një pjesë nga rruga ime jetike, e cila për një periudhë të gjatë kohe ishte në kokën time në formën e idesë – por më tepër si një atmosferë dhe ndjenjë për njerëzit dhe për botën – tregon Kamelia Kuçer. Historia zhvillohet në Francë, me qenë se kam mësuar në pjesën franceze të Zvicrës, shumë shpesh kam udhëtuar deri aty, kam jetuar në Paris, e flas frëngjishten dhe kam lidhje sentimentale me këtë vend. Kurse Marsejë mu duk vendi më i përshtatshëm, në të cilin të mund ta prek temën për multikulturalizmin, aq më tepër që heronjtë e mi Said dhe Fatima vijnë nga Algjeria. Prandaj dhe një pjesë nga historia zhvillohet në këtë qytet port, mbartës të kulturave më të larmishme."

Duke gërshetuar fatin e profesorit të Sorbonës Fransoa, me këtë të Fatimasë nga Algjeria dhe të dashurit të saj Said, shkrimtarja ndjek vijat e fatit, të cilat fetë i pikturojnë në jetën e heronjve të saj dhe më tepër ndjenjën e tyre për detyrë.

Derisa shkruaja “Shtëpinë” më tepër më interesonte vet njeriu - thotë shkrimtarja. Besoj se pavarësisht nga kjo se ku jemi rritur, në cilën pikë të botës jetojmë  dhe në çfarë feje besojmë , parimet bazë njerëzore, cilësitë, dëshirat janë të njëjta. Dhe në qoftë se kthehemi në histori përpara njëmijë-dymijë vjetësh, do të shikojmë  se nevojat e shpirtit gjithmonë janë universale dhe pikërisht këtë u mundova të tregoja me këtë gërshetim të fateve njerëzore. Sa i përket largimit, çdo një prej nesh në një etapë të dhënë nga jeta e përjeton atë – në fëmijëri, në momentet e pjekurisë ose dhe në një moshë më të vonë. Dhe duke gjykuar nga reagimet e lexuesve, mendoj se ata me të vërtetë ndiejnë zërin e fëmijës në vetvete, i cili në libër është transmetuar përmes Fransoas."

Për shkak të fatit të vet të pazakonshëm – pjesëze jete, të shpërndara nëpër botë, Kamelia Kuçer është mësuar të shikoj globalisht botën përreth – “jashtë së njohurës dhe asaj vendëse”. Prandaj dhe me shumë lehtësi tregon një histori, e cila zhvillohet larg shtëpisë. Autorja tanimë shkruan romanin e saj të dytë, këtë herë ajo do të na çojë në Itali, por thotë se ka ide edhe për histori në Bullgari. Por që të drejtohet drejt tyre i duhet akoma pak kohë – “që të rritem”, siç pohon ajo vetë.

Përgatiti në shqip: Nataniela Vasileva

Më shumë nga rubrika

Anton Mitov, “Fshataret bëjnë pazar në Sofje”

Pallati i Arteve të Bukura i Sofjes na ofron një “udhëtim në kohë”

Për më shumë se 10 muaj (nga 1 marsi i vitit 2019 deri më 12 janar të vitit 2020) në qendër të kryeqytetit mund të shihet një ekspozitë origjinale me titull “Pallati për artin”. Ajo përbën një udhëtim në kohë, kur godina qendrore e Galerisë Kombëtare me..

botuar më 19-03-17 11.30.PD

Galeria e Arteve Figurative e Sofjes paraqet koleksionin e vet prej video-artit modern bullgar

Galeria e Arteve Figurative e Sofjes paraqet koleksionin e vet prej video-artit modern bullgar. Ekspozita paraqet seleksionimin e video-veprave prej fondit të galerisë, të cilat komentojnë probleme sociale në shoqërinë bullgare gjatë viteve të..

botuar më 19-03-16 10.35.PD

“Biseda për gra” në shtëpinë e Serjakovit

Në muajin më të butë dhe ledhatues, në të cilin festojmë ardhjen e pranverës dhe ditën e Shën Vangjelizmoit , shtëpia e vjetër e Serjakovit na ofron “Biseda për gra” – një ekspozitë me portretet e 27 zonjave me fytyra, fate dhe role të ndryshme jetike...

botuar më 19-03-14 3.43.MD